Verbinden met het lijf als weg naar heling
We leven in een samenleving waarin we wetenschap hoog hebben staan. Dit helpt om niet te vervallen in allerlei vaagheid en spirituele ontsporing. Zo is het 500 jaar terug begonnen, de les van Descartes is in de samenleving breed geïntegreerd. Laten we ons alleen bezighouden met het zichtbare, meetbare. Tot op zekere hoogte heeft dit ons veel gebracht. Enorm veel kennis en welvaart. Maar is dit alles wat we weten, of weten we ten diepste meer?
Ons brein is in vier delen te onderscheiden. De prefrontale cortex. Dat is het deel wat alles vanuit een afstand kan overzien, de helicopterview. Het linkerbrein, wat alles kan ordenen, het denkt lineair, belijnd, beredenerend en vanuit controle. Deze twee breindelen staan in onze samenleving heel sterk op de voorgrond. Ze worden veel geactiveerd. Minstens zo belangrijk is het derde deel van ons denkbrein, onze rechterhersenhelft. Deze krijgt waardering in de kunst, muziek. Het creatieve brein, wat het grote geheel kan overzien, wat in beelden denkt. Het is ook het breindeel wat veelmeer denkt in mogelijkheden. Het is het deel wat helpt om naar ons gevoel te gaan, ons vierde brein. Omdat het minder gestimuleerd en ontwikkeld is in onze samenleving, zijn we uit verbinding geraakt van voelen. Van intuïtief weten. Terwijl onze onderbuik vijf keer zoveel neuronen bevat dan onze hersenen. Ze vangen veel meer signalen op. Iedereen kan dit ontwikkelen. Het is zelfs essentieel om voller en gezonder te kunnen leven. Ons lijf geeft alleen maar signalen die een innerlijke stem zijn en ons vertellen wat we nodig hebben. Dit is niet vaag. Dit is eigenlijk onze normale ingeschapen balans. Hier stopt redeneren, en begint het slechts luisteren naar wat ons lijf ons vertelt. Als we een chronische ziekte hebben, is het zo belangrijk dit mee te nemen. Als we blijven redeneren, en het van de wetenschap en geneeskunde verwachten, gaan we voorbij aan het luisteren naar onze innerlijke stem. Velen zijn nog niet zover, en menen toch dat hoe we het geleerd hebben de waarheid is. Dan is chronisch vermoeidheid syndroom, long covid, fibromyalgie een ongeneselijke kwaal. Want de wetenschap weet het niet. Maar stel dat het eenvoudiger is. Niet simpel, want we zitten vol met beschermdelen die ons bij voelen vandaan houden. En die hebben we zo serieus te nemen. Juist die delen in jezelf herkennen en erkennen is het begin van dat je op de goede weg bent. En voor velen begint het nu al te vaag te worden en ze haken af. Weer zo één die meent dat…
Wat is waarheid? Alles wat bewezen is? Is liefde wetenschappelijk aangetoond? Kun je dit wel aantonen met onze huidige wetenschappelijke manier van kijken? En juist hier zit de grootste blokkade. Liefde zit op de laag van bewustzijn, verbinden met ons innerlijk of hoe je het ook wil duiden. Sommigen noemen dit al spiritueel. In wezen is dit de laag waar eeuwenoude geneeskunde op werkt. En laten we voorzichtiger zijn om vanuit ons westerse denken dit weg te zetten als pseudowetenschap. Maar zorgvuldig en met een open blik kennisnemen van resultaten die mensen bereiken bij holistische therapeuten. Wat ik gezien en ondervonden heb is dat heel veel heling mogelijk is, als je dit pad op gaat. Leren voelen en je lijf in gaan, stapje voor stapje, is openen en ruimte geven aan wat er onbewust is opgeslagen aan lichaamsherinneringen in ons celgeheugen. De eerste duizend dagen vanaf de conceptie draait alles om veiligheid en binding met moeder, hechting op diep emotioneel niveau. In onze samenleving zitten we veel te veel in ons denken. Weinigen zijn echt gegrond in hun lijf, terwijl dit zo belangrijk is voor optimale veiligheid. De onveilige hechting op dieper niveau zorgt al op heel jonge leeftijd voor allerlei overlevingsdelen die afsplitsen van ons pure zelf. Zo wordt onze persoonlijkheid gefragmenteerd en vormt dit in de onderstroom, in ons onbewuste geheugen, ons voelbrein allerlei innerlijke conflicten en een chronisch geactiveerd zenuwstelsel. Het reageert onnodig op enorm veel signalen uit de omgeving. Het is ons overlevingsbrein wat chronisch overactief is, altijd op ‘aan’ staat, in de vecht/ vlucht/ bevries-stand. Terwijl er in het NU geen gevaar meer is. En we leven in onze maatschappij alleen aan de oppervlakte, wat zichtbaar is. We zeggen: dat is nu eenmaal mijn karakter. De psychologie kijkt naar gedragskenmerken, echter vanuit de bovenstroom, wat we zien in het gedrag van mensen. Dit is slechts 5%, ons bewuste brein. De onderlaag, ons onbewuste brein is 95% van ons zijn. Dit bepaalt ons gedrag. Dit vormt ons karakter. Carl Jung (1875-1961) was een kenner van de menselijke psyche op die onderlaag. Daar kunnen we veel van leren. Hij had enorm veel inzicht in de wereld van ons onderbewuste.
De blogs die ik schrijf gaan steeds hierover