Bevrijding van onbewust onderdrukte emoties is vaak de sleutel om te genezen van chronische ziektes en aandoeningen. Je hebt wellicht het klassieke beeld dat een dokter, medicijn of behandeling jou van klachten zou moeten afhelpen. Je blijft echter met je chronische klachten zitten. Medisch gezien is de oorzaak onbekend en moet je ermee leren leven. Er zijn hoogstens medicijnen die wat kunnen helpen. En medicijnen onderdrukken vaak de klacht, maar lossen niet het onderliggende probleem op. Daar is de reguliere gezondheidszorg niet op ingesteld.
Stel nu dat het medicijn al in jou zit? Dat jouw emoties het medicijn zijn. En dat het alleen erom gaat dat je leert hoe je deze emoties leert loslaten. Dat je leert te connecten met je lijf, in plaats dat een extern middel jou van klachten moet afhelpen. De weg naar voelen is een heel andere weg. Een wereld op zich. Leren ruimte geven aan emoties. Misschien heb je nooit ruimte hebt leren geven. Of je voelt geen onderdrukte pijn, verdriet, angst of boosheid. En toch hebben we allemaal butsen uit onze kindertijd.
De klassieke manier van opvoeden zorgt er vaak heel subtiel voor dat we het kind afwijzen op identiteitsniveau. Dan leert het structureel emoties weg te stoppen.
Het creëren van veiligheid is het allerbelangrijkste als kind! En als we dan een kind zo bestraffen als het bijvoorbeeld vanuit frustratie onder het eten een boterham met jam tegen de muur gooit: ‘Ben je nou helemaal gek geworden, ga naar je kamer!’ Dan erkennen we niet de emotie die het kind heeft. Een kind is te jong om dit zelf te kunnen reguleren en sturen, en heeft juist ouders nodig die een veilige bedding plus begrenzing bieden, en die zelf hun eigen emoties kunnen reguleren, en zelf als ouders rustig kunnen blijven. Reageer je als ouder uit frustratie, is dit onveilig voor een kind, want jij als ouder blijft niet aanwezig, maar komt terecht in je eigen stukken van oudzeer. Wat je dan kan zeggen: ‘Ik zie dat je boos bent en dat is helemaal prima. Maar wil je niet je eten tegen de muur gooien, want dat moeten we opruimen.’ Erken de emotie en corrigeer gedrag.
Als een kind om een ijsje zeurt, zeg dan niet: ‘zit niet zo te zeuren, doe niet zo ondankbaar’. Maar: ‘Je vindt een ijsje lekker hè, maar nu krijg je er geen’.
Korte heftige gebeurtenissen die je als kind meemaakte, waarbij je geen ruimte gaf aan je emoties, die zijn niet verwerkt kunnen nog heel diep in je onderbewuste weggestopt zitten. We hadden even een heel angstig moment als kind, en hebben dit gevoel weggestopt. Of we hebben iemand gekwetst en hebben ons schuldgevoel onderdrukt. Dit alles kan nog heel diep in ons onderbewuste zitten. En het is een deel van onszelf wat we hebben dichtgestopt. Alsof we in ons huis een paar kamers hebben waar we de deur nooit meer van open doen, omdat het daarachter verschrikkelijk is, vol vieze schimmels en rottend hout. Daar wil je niet komen. Een verschrikkelijke stank. Laat maar altijd dicht zitten. En toch zit dat dagelijks in het huis waarin we wonen. We leven ermee, maar willen er nooit aan beginnen dit op te ruimen. We kunnen het vergeten zijn. Maar vroeg of laat kun je het toch tegenkomen. En dan kan het onderhuids al meer kwaad gedaan hebben dan ons lief is. Zo kunnen weggestopte emoties uit het verleden leiden tot lichamelijke, psychische of emotionele klachten. Lichamelijke ziektes als diabetes, reuma en ook kanker. Er spelen natuurlijk altijd meerdere dingen mee. Maar het stukje onderdrukte emoties, dat is het meest onderbelicht. En dit wordt vaak ontkend. Omdat je het zo moeilijk wetenschappelijk kunt aantonen. Kun je liefde wetenschappelijk aantonen? Iedereen ervaart dit en weet wat het is.
Psychische klachten als depressie of chronische overprikkeling. Bij diagnoses uit de DSM speelt aanleg mee, maar dat is in mijn ogen kleiner dan wordt gedacht. Het meeste is gevolgschade. En emotionele problemen als conflicten met mensen, struggles in relaties, overgevoeligheid voor kritiek. Bij alles spelen er meerdere factoren mee. Maar dat het grootste aandeel heel vaak chronische stress is, dat wordt sterk onderschat.
Talloze mensen vonden hun weg naar herstel doordat ze kwamen in de hoek van Mind-Body. Ziel, lichaam en geest zijn één samenwerkend geheel, en als je dit los van elkaar beziet, blijft elke specialist jouw klacht vanuit zijn perspectief zien en is er niemand die naar het hele plaatje kijkt. Het zou een stuk verbeteren als er in een ziekenhuis of bij een huisarts deskundigen zitten die het hele plaatje in kaart brengen, en dan vooral ook kijken naar emoties. Als een dokter voorzichtig zegt dat het ook psychisch is gaan veel patiënten in de weerstand, en dat is jammer. ‘Het zit niet tussen mijn oren’. Daar ligt een taboe op. Dat is slap, of dat zegt dat je dus zelf invloed hebt gehad op je ziekte… We horen veel liever dat het ons overkomt, dan dat we er zelf invloed op hebben.
Terwijl het juist zo mooi is dát het zo is, dat onderdrukte emoties een grote rol spelen. Want er opent zich een weg naar genezing. Veel patiënten zetten zich onbewust vast in een slachtofferrol. En de media nemen het vooral de laatste jaren voor deze mensen op. Hun ziekte verdient erkenning. Ze verdienen het gezien te worden! Dat is mooi. Jarenlang werden ‘psychosomatische aandoeningen’ letterlijk onbegrepen. Bijvoorbeeld het chronisch vermoeidheidssyndroom of de ziekte van Lyme. Dokters erkenden het niet. Je familie kon je zelfs een aansteller vinden. Dit verzwaarde hun lijden. Er kon geen diagnose gesteld worden omdat er niks aantoonbaar was dat je ziek was, dus kon men vanuit het UWV soms zelfs geen uitkering toewijzen. Dit is een uiterste consequentie van een versmalde kijk op ziekte en gezondheid. Het is mooi dat er nu erkenning komt voor deze groep patiënten. Maar tegelijk bevestigen ze hen ook in de slachtofferrol. En dit is een heel lastig en gevoelig punt. Want dit benoemen doet hen opnieuw pijn.
Toch zou het mooi zijn om iets meer in mogelijkheden te denken. Iets meer buiten vertrouwde kaders te kijken. Iets meer buiten de conventionele geneeskunde te kijken. Dat is niet allemaal vaag. Voelen, emoties, innerlijke hardnekkige overtuigingen die ons leven belemmeren ombuigen, dat is niet vaag. We zijn er niet bekend mee om dit in verband te brengen met onze symptomen. ‘Kom niet aan mijn overtuiging dat ik ziek ben, want ik ben écht ziek’. Ja dat is ook zo. Maar dat er geen oplossing voor is wordt ook vaak een overtuiging. Omdat ze al zoveel geprobeerd hebben. Behandelmoe. Veel geld uitgegeven aan therapieën. Niets hielp. En tegelijk wordt het zo een overtuiging dat er geen oplossing is. Men zit vast. Misschien tientallen tips van mensen gehad. Alles tevergeefs. En het is ook heel lastig om hieruit te komen. Om de mogelijkheid tot genezen nog te hopen. Veiliger is voor je brein dat het zo blijft dan dat je tevergeefs hoopt en wéér teleurgesteld wordt. En juist híer zit al een opening. Want zulke mensen zitten vol met belemmerende overtuigingen en met onderdrukte angst die geen ruimte mag krijgen. En juist met die overtuigingen en met die angst, dáár is zoveel in mogelijk als je hiermee durft aan de slag te gaan. Als je jouw onderdrukte angst onder ogen durft te gaan zien. Als je een lichaamsgerichte therapeut zoekt, bij wie jij je vertrouwd voelt, en met wie je samen deze angst ruimte durft te gaan geven. Of misschien is het wel boosheid of woede. Maar dit wil je het liefst geen ruimte geven, want wat gebeurt er dan? Misschien ben je dan wel verder weg dan ooit… En toch kan ik zeggen, als je het je lichaam laat doen, zal je lichaam nooit méér emoties ruimte geven dan dat je op dat moment kunt dragen. Het gevaar van hertraumatiseren is er alleen als je met je wil te snel gaat. Als je je lijf het laat doen, en bij een goede therapeut komt, zal dit niet gebeuren. Ermee doorlopen geeft meer schade. Emotionele bevrijding mag alle tijd kosten, helemaal op jouw tempo. Maar begin. Bezoek een haptotherapeut, een lichaamsgerichte traumatherapeut, een goede ademcoach die traumagericht werkt.
Als je deze wereld ontdekt hebt, wil je niet anders. Je leert bewuster leven, meer bij jezelf, vanuit jezelf. Je leert signalen van je lijf herkennen. En bovenal leer je steeds je emoties ruimte te geven, te erkennen, er tijd voor nemen, erbij stil te staan. Als je getriggerd bent door iemand en je komt thuis, neem je tijd voor jezelf en sta je stil bij wat in jou zo geraakt is. Dit verzorg je en erken je, Zo heel je jezelf.
Je leert je belemmerende overtuigingen aan te pakken en om te buigen. Steeds dat innerlijke stemmetje ‘dit kan ik niet’, ‘dit is te moeilijk’, ‘ik ga die uitdaging niet aan’, deze bekijk je kritisch en leer je ombuigen naar ‘ik kan het, dit biedt mij vertrouwen’, ‘ik ga die uitdaging wel aan, want dat opent mogelijkheden’
Zo leer je een levensstijl aan, waarbij je leert je innerlijke rommel op te ruimen. Onverwerkte emoties die zich aandienen, vaak getriggerd door een gebeurtenis in je leven. Overtuigingen die je niet dienen en daar ga je mee aan de slag om die om te buigen. Het is een proces wat je hele leven doorgaat. Net als je huishouden. Een opgeruimd huis is heerlijk. Maar daarbij ook een opgeruimd innerlijk is zoveel heerlijker.
Reactie plaatsen
Reacties