In maart heb ik mijn eerste sessies gegeven, waaruit ik wat ervaringen deel, omdat daar zo mooi naar voren kwam wat lichaamsgericht werk is. Het is vaak lastig uit te leggen als je er onbekend mee bent.
Mijn cliënt loopt met drie maanden chronische pijn in linkernek, -arm en -schouder. Dat trekt door in arm, met tintelende handen. Het is echt heel naar, omdat de pijn er steeds is. Fysiotherapeut en manueel therapeut hielp niet.
Ze had al veel gehad aan de eerste week aan opdrachten van de PijnResetMethode, waar veel ongecensureerd schrijven in zit, werken met negatieve emoties en met doelen. Het is een sessie van 2,5 uur geworden.
Het eerste uur de EmotieResetSessie. Dan vraag ik steeds: Welke emotie voel je nu? En de cliënt antwoordt: Ik voel me [negatieve emotie die boven komt]. Bijzonder om te zien wat er dan ontstaat. Er kan vaak echt wat ontladen.
Ik had van tevoren al verteld dat ik ook het zachte traumawerk doe en het daarin over kan laten gaan. Het gewoon laten ontstaan. En ik voelde ook heel duidelijk, dat we er met de ERS alleen niet mee gaan komen.
De bovenste lagen kun je wel doorbreken. Maar de diepste kernverwonding los je niet op. Dus je ziet dat veel cliënten in dit 6-weken traject van hun chronische klachten afkomen. Maar worden de allerkleinste delen ook gezien?
Je kunt met deze ingang niet de allerkleinste delen bevrijden, maar alleen verder wegsturen.
Ik heb dat zelf ook zo ervaren, bij de ERS sessie die ik onderging in december 2025. Het heeft flink wat ontladen, maar in januari 2026 deed ik een leersessie van mijn opleiding bij Centrum Puur, bij Sandy Kremers, en deze ging veel dieper voor mij.
Na een uur ERM was de pijn van cijfer 7 naar 5 gegaan bij mijn cliënt. Maar ik voelde dat de beschermingsdelen heel groot waren. Ik ging over op een lichaamsgerichte sessie.
Het naast elkaar zitten is het meest veilig voor de allerkleinste delen. Ik voelde in mijn lijf, nam de tijd. En het is wonderlijk hoe dat werkt, maar je lichaam vangt signalen op van de ander. Ik voelde in mijn lijf wat zij voelde: echt helemaal verstijfd, helemaal vast, linkerkant in mijn arm, schouder en gezicht. Dat gaf ik haar terug. Toen vertelde ik welke emotie ik voelde: hulpeloosheid. Dit herkende ze helemaal; en machteloosheid. En dit raakte diep. Ze zei: dit voel ik in mijn hart, zo'n diepe pijn. Toen hebben we een hulpbron gezocht. Ze zocht een dier uit: een jachtluipaard: kracht. Die zette ze neer voor haar op tafel. Trek je naar de hulpbron, of kun je de hulpbron ook in je lijf voelen, vroeg ik? Ja, in onderbuik, heel veel warmte. Ik liet haar de hulpeloosheid opstellen. Ze koos een legopoppetje. En dit zag er heel ongemakkelijk uit. We zochten naar nog een hulpbron. Die zette ze erbij, links van het lego poppetje, en deze opstelling was rustiger. Jachtluipaard achter het lego poppetje, en de hulpbron links van het poppetje.
Ik voelde dat er nog een beweging moest ontstaan. Ik voelde in mijn lijf toen ik incheckte bij mezelf, mijn linkerhand heeft steun nodig, een hand, mijn rechterhand bewoog ik onder mijn linkerhand. Ik deelde dit, en ze deed dit bij zichzelf, toen zei ze: ja, maar ik voel dat ik het zo nog alleen moet doen.
Ik vroeg haar: kan ik naast je plaats nemen, is dat oké voor jou? Ja, aan linkerkant van mij. Op een zitkussen ging ik naast haar zitten, kijkend naar de opstelling. Ik voelde me koud en klein, maar er was ook meer rust. Zij kon mij aankijken, en ze voelde zich beter, maar wel nog alleen omdat ik geen oogcontact had. Toen draaide ik mijn gezicht naar haar en maakte oogcontact. Dit was te overweldigend. Ik draaide opnieuw mijn gezicht heel langzaam tot ik de grens voelde. Ik keek langs haar heen. Toen was er een optimale verbinding, die zo klopte. En in die setting was de pijn helemaal weg. Na drie maanden voortdurende pijn.
Dit is echt een kippenvel moment. Zo mooi dit in een veld neer te zetten en het naar voren laten komen hoe chronische pijn te maken heeft met een emotionele kernverwonding.
Echt zo bijzonder mooi werk dit. Dit is niet goed uit te leggen. Maar hier zit de heling. In de verbinding, met het pijndeel, de kernverwonding.
Maar hoe neem je dit moment mee naar huis, vroeg ze? Dat is een proces, maar we hebben hier ervaren waar de heling zit. Ik vroeg haar het te verankeren. Ze wilde mijn hand vasthouden. Zo zijn we geëindigd. En toen mijn hand los was kwam die pijn wel weer wat terug.
Artsen weten geen raad met patiënten die altijd pijn hebben, altijd vermoeid zijn. En in deze sessie werd het antwoord zichtbaar. Het is mooi als artsen hier meer oog voor krijgen en deze kennis integreren. Hoe mooi zou het zijn als er meer samenwerking komt!
In de tweede sessie deelde ze hoe vaak ze afleiding zocht, wegbeweegt van haar lijf. Snoepen en mobiel. We hebben de delen erkenning gegeven. Contact gemaakt met het lijf. Het was alsof er een heel pantser aan beschermdelen zit rond het hele rompgebied en ze schiet daarom ook steeds naar haar hoofd als we focussen op het lijf. Gedurende de sessie konden we alle delen erkenning geven en delen ontmengen die zo de overhand nemen. Zo kon er weer even verbinding komen met de kernverwonding. Aan het eind was er meer rust. Ik stelde voor een heel persoonlijke meditatie in te spreken die ze kon proberen om thuis ook verbinding te krijgen met de kwetsbare delen. Ik maakte een meditatie van 10 minuten. Ik kreeg na twee dagen het bericht terug:
“Wauw Peter, wat heb je een prachtige meditatie opgenomen. Ik kon goed bij mezelf in mijn lijf blijven en naar het kleine deel toe gaan. Er kwamen weer een hoop tranen maar daarna ook juist een serene diepe rust in mijn lijf. Mijn fysieke klachten zijn de afgelopen dagen ook echt ineens afgenomen. De laatste twee dagen ook echt minimaal!”
Als het innerlijke conflict tussen de afgesplitste delen wordt opgelost, ontstaat er innerlijk weer rust. Het is als het ware een hele groep kinddelen in je, allemaal wonden van je vroege jeugd, vanuit de baarmoedertijd enz, die zorgen voor energetische conflicten. Een voortdurende disbalans, die op onbewust niveau plaatsvindt. Je weet vaak niet waar het vandaan komt. Je herkent het niet eens. Je beseft niet eens dat je zenuwstelsel chronisch op activatie staat. Maar in lichaamsgerichte sessies ontdek je dit en leer je het bij jezelf herkennen. Je leert a.h.w. de verschillende delen herkennen en erkennen. Ze werken zo hard. Maar ook ontmengen. Kleine delen hoeven niet achter het stuur. Ze hebben heel veel erkenning, zachtheid en liefde nodig. Als er geen bewustheid op is, zitten we vaak vol triggers, wrok, schuld, schaamte, verdriet. Maar het lost nooit op. Totdat je leert ontmengen. Met zachtheid ermee verbinden. Er zelf voor te gaan zorgen. En als je genoeg veilige buffer hebt in jezelf kun je de delen gaan integreren. Dat is het transformatieproces, heling op diep niveau.