Een mens is één holistisch geheel. Het Westerse geneesmodel heeft alles uit elkaar getrokken. We zijn veel intuïtieve kennis kwijtgeraakt.
We hebben nog wel de spreekwoorden. Blind van woede. Wie trekt dan nog het verband dat blindheid met onderdrukte woede te maken heeft? De emotie bitterheid, walging slaan we letterlijk in de gal op. Veel soorten verdriet zit in de longen. Heel veel trauma zit in het bekkengebied. En letterlijk zien we dit proces bij mijn vrouw. Baarmoeder - vleesboom en veel bloedverlies. Dit neemt toe als er weer veel thema's spelen.
Ik heb zelf regelmatig onbalans in mijn darmen, en ik herken de emotionele trekkracht van getriggerde delen in mezelf. We zitten zo vol met thema’s, emotionele wonden. Als je gaat graven ga je het herkennen. Ik heb zelf wel een flink pakket, wat bovengemiddeld is. Het is een levenswerk. Elke keer mag er weer wat uit. Mits je bij goede therapeuten komt, waarbij je echt wat ontlaadt uit je systeem. En het is een zoektocht, die je echt op intuïtie mag leren doen. Je zoekt, en als iets resoneert, echt klopt, dan is dat vaak een belangrijk teken (hoewel je ook door je eigen delen getrokken kan worden tot de verkeerde, maar dat is ook een proces van je eigen delen leren kennen).
Thema's zijn diep onderdrukte emoties van vroeger, onverwerkte gebeurtenissen, dit kan ook uit de baarmoedertijd zijn. Of vroegkinderlijk trauma: we kregen niet wat we nodig hadden en hebben deze pijn bevroren in ons lijf. Erkend worden in je bestaan. Vervuld in onze behoeftes. De beweging naar autonomie. Rond ons derde levensjaar. De balans leren tussen geven en nemen. Liefde kunnen geven en ontvangen.
Dit proces is vooral de eerste 6 jaar bepalend voor een veilige hechting.
De wereld is vol disharmonie. Een ouder komt altijd tekort. We hebben allemaal gedissocieerde delen. Weggestopte pijn. Afgesplitst van ons gezonde persoonlijke zelf.
Als volwassene borrelt dit op momenten in je leven naar boven. Heel veel mensen hebben aangespannen kaken. De bovenste emotie is boosheid. Bij het grommen kun je je voorstellen, dan span je je kaken aan. Maar als er in het nu geen gevaar is, is het alleen je zenuwstelsel dat wordt getriggerd op wat mensen van je denken (schaamte), iets wat je niet voor elkaar krijgt - willen presteren (verdriet en boosheid), dat jij niet voldoet (schuldgevoel), enz. Het slaat de hele dag door op alarm, terwijl er geen gevaar is. Niemand bedreigt je leven, maar je zenuwstelsel reageert wel zo.
Ons zenuwstelsel staat altijd op aan, hoe meer trauma, hoe hoger de energetische druk wordt. Bal ik een uur lang mijn vuisten, dan gaan mijn cellen letterlijk kapot. Staan ze altijd op lichte aanspanning, dan herstellen de processen in je lijf niet goed. Op een gegeven moment uit dit zich in een klacht. Het maakt niet uit in wat, het zwakste punt: bij de één depressie, bij de ander fibromyalgie, bij een ander diabetes, chronische pijn, hernia enz. En natuurlijk spelen er meer dingen mee. Gifstoffen. Overbelasting. Toxische relaties. Een virus (Long-Covid en Lyme door tekenbeet als trigger). Maar emoties spelen bij heel veel ziektes voor 60 tot 80% een rol. Je zou moeten herstellen. Het virus is weg. Je rug zou na zes weken al lang hersteld moeten zijn van een hernia.
Bij auto-immuunziekten en kanker is er een veel agressiever complex probleem ontstaan. Maar zelfs dan is het soms nog te helen als je heel diepe emoties eruit krijgt.
Hoe kom je daar? Dat is nog zo onbekend. Maar gewoon door te voelen. Te focussen op wat je voelt. En bijna niemand heeft dit geleerd als kind of is dat wat er intuïtief was verleerd. Kinderen kunnen nog zo puur voelen. Als lichaamsgericht coach/therapeut of in een Emotie Reset sessie begeleid ik iemand daar naartoe. En heel belangrijk is dat de ander niet overwhelmed wordt als je samen gaat focussen op het lijf en er voor het eerst pijn gevoeld wordt die altijd weggedrukt werd. Waar je altijd van wegbewoog. Velen zijn áltijd gericht op externe prikkels. Stilte is niet fijn. Een half uur stil zijn met jezelf kunnen weinigen uithouden. Want dan voel je al die oude pijn. En dat is juist waar we in sessies naartoe gaan. Ons brein is voor 95 tot 98% onbewust. Het voelgedeelte. Dus ons denken is 2 tot 5%. Op wilskracht kun je je patronen niet veranderen. Dus praattherapie (psycholoog) helpt niet het echte onderliggende probleem op te ruimen. Je leert er hoogstens mee omgaan en krijgt medicatie die je pijn verdooft...
Het brengt je nog verder bij je gevoelens vandaan.
In het werk van een lichaamsgericht therapeut is het allerbelangrijkste het leren aanvoelen van de ander én zichzelf. Om te kunnen afstemmen. En herkennen wat er in je eigen binnenwereld afspeelt. Mijn meest kwetsbare kinddelen leer ik veilig achter me neer te zetten. Er ontstaat in een ruimte optimale veiligheid als je leert creëren dat je eigen focus voor 80% achter je is, voor 15% op je eigen lijf, voor 3% tussen jou en de ander, en voor 2% bij de ander. Dit alleen al oefenen maakt je zo enorm bewust van wat er in de onderlaag gebeurt in interactie tussen mensen. Van dieren geloven we het eerder dat ze iets aanvoelen, maar dat wij mensen ook groot voelvermogen hebben en intuïtie kunnen ontwikkelen, daar leren we niks over op school. En een arts die geneeskunde heeft gestudeerd, leerde vooral medicijnkunde. Dus het snel fixen (onderdrukken) van symptomen, in plaats van tijd te nemen en dieper te kijken, het hele plaatje in kaart te krijgen. Dus je moet echt zelf op zoek als je ziek bent, wil je gebruik maken van dat wat al in de schepping ligt.
Reactie plaatsen
Reacties