Innerlijke Reis - TRAUMA'S UIT HET VERLEDEN: WAAROM HERHAAL JE DEZELFDE FOUTEN? ONTDEK EN VERANDER! – vanuit de inzichten van Jung
Link: https://youtu.be/oNl1VjEmYkI?si=3qR194flawvj_bW0 INNERLIJKE REIS 27 februari 2026
Fragmenten uit deze video met aanvullingen:
En chronische pijn?
Hoe past het lichaam in deze vergelijking? Er zijn pijnen die de geest niet kan uitdrukken in woorden maar die het lichaam blijft uiten. Nekpijn. Rugpijn. Of chronische pijn waar dan ook in je lijf. Er was wellicht een trigger. Maar je lichaam heeft deze celschade of wond al hersteld. Toch blijft de pijn.
Of ze ontstaan gaandeweg. Pijnen die niet bloeden of blauwe plekken achterlaten, en toch voel je altijd pijn.
Het zijn wonden die stil in de ziel wonen. Onzichtbare wonden die de tijd niet heeft genezen, maar alleen verborgen onder een beleefde glimlach, onder een drukke routine of onder een ander masker.
Heb je ooit zoiets gevoeld: een beklemming die niet weggaat, een onverklaarbare uitputting, een brok in je keel die niet verdwijnt?
Misschien probeert je lichaam te zeggen wat je je hele leven hebt geprobeerd om te vergeten. Wat je het liefst uit je geheugen zou wegwissen. Ervaringen van heel vroeger die toen te heftig waren om te verwerken, en diep zijn weggestopt in je onderbewuste geheugen.
Wanneer je geest trauma en oude pijn weg houdt uit je herinnering, kan je lichaam gaan roepen om hulp. Het uit zich in lichamelijke klachten. Pijn. Vermoeidheid.
Tinnitus. Long-Covid. Ziekte van Lyme.
Soms was er eerst een trigger in de vorm van een opgelopen blessure of een virus. Soms niet. Terwijl je lichaam al lang hersteld zou kunnen zijn van het virus of van een fysiek probleem, hielden de klachten aan.
Dit heeft een naam: somatisatie.
Elders wordt het omschreven als TMS (zoals dr. Sarno omschreef rond 1970). Of Body Mind Syndroom.
Het is de manier waarop het lichaam onverwerkte emoties omzet in fysieke symptomen. En nee, dit betekent niet dat het tussen je oren zit. Het betekent dat je verhaal een manier zoekt om gehoord te worden. Elke onderdrukte emotie, de woede die je hebt ingeslikt, de angst die je deed alsof je die niet voelde, het verdriet dat je onder het tapijt veegde, nestelt zich ergens in je lichaam. Onopgelost trauma verdwijnt niet. Het verbergt zich in de spieren, de zenuwen, de organen, wachtend op het moment dat de overbelasting onhoudbaar wordt.
Het lichaam is een spiegel van de ziel. Het bewaart herinneringen die de geest liever heeft gewist.
Soms kan een specifieke geur, geluid, gezichtsuitdrukking, een hard uitgesproken woord dit alles als een trigger werken. Intense reacties opwekken die buiten proportie lijken. Je begrijpt niet waarom je plotseling huilde. Waarom je uit het niets angstig werd. Waarom je wilde vluchten of je afsluiten. Maar diep van binnen, ergens waar je je niet eens meer bewust van bent, is iets geraakt en heeft jet lichaam gereageerd.