De nieuwe geneeskunde is de stap van kijken vanuit materie (newtoniaans model) naar kijken vanuit energie (kwantumfysica).
Het boek wat deze visie uitstekend uitlegt, De Healing Code, is onderbouwd met talloze onderzoeken en praktijkervaring. Over kwantumfysica, een overactief zenuwstelsel, en hoe dagelijks trainen dit patroon kan doorbreken.
De huidige geneeskunde kijkt nog vanuit het newtoniaanse model (alles is materie), in tegenstelling tot energetisch kijken vanuit kwantumfysica (alles is energie), inzichten van wetenschappers als Einstein en Tesla. Zo'n kijk verandert je wel je wereldbeeld, anders dan wat je op school leerde. Maar die denkstap kunnen maken, opent wel de weg naar mogelijkheden.
Het is niet het beste teken dat de industriële revolutie op alle gebieden het werken met energie heeft ontwikkeld, behalve in de geneeskunde. Energie werkt beter als medicijn dan chemische (farma)middelen. Ik ondervond het pas weer toen ik een behandeling deed bij Bioenergietherapie. Sinds kort zit er een praktijk in Alphen aan den Rijn, naast Breda en Amersfoort. Ik denk dat Kaj zeer voorloopt, en deze manier van kijken berust volledig op kwantumfysica. De huidige wetenschappelijke criteria gaan uit van het newtoniaanse model. Het is nog steeds mogelijk zulke praktijken weg te zetten als kwakzalverij. Het is eigenlijk simpel. Ga drie maanden in zo'n praktijk kijken, en kijk naar resultaten. Het helpt velen van hun klachten af. Maar dat gebeurt niet. Het systeem zit vast.
Verder kijken biedt perspectief voor veel chronisch zieken. Het is mijn missie deze kennis te verspreiden voor een betere zorgwereld. Dat is hard nodig. Velen met Long-Covid bijvoorbeeld worstelen dagelijks, zitten muurvast terwijl de medische wereld wel onderzoek doet (goedbedoeld), maar eigenlijk nog onderzoekt naar wat men waarneemt. En men stelt nu van alles vast wat er in het lijf gebeurt. Wat er afwijkt van normaal.
Maar dit wordt nog gezien als iets wat er mis is en men zoekt een middel om dit te bestrijden en dit te herstellen. Maar men neemt niet als uitgangspunt het zelfherstellend vermogen van het lichaam zelf.
Holistisch uitgangspunt is altijd geweest: hoe kun je het eigen zelfherstellend vermogen weer versterken, zodat het lichaam zichzelf kan helen. Een fundamenteel anders uitgangspunt. Bij chronische ziektes is dit verschil in uitgangspunt cruciaal. Helaas is de complementaire geneeskunde nog te veel een doolhof. Mensen proberen vaak wat, i.p.v. dat ze gericht weten wat ze nodig hebben. Daardoor komen ze niet altijd verder. Op welke laag moet je nu kijken? Wat past bij jou? Acupunctuur, homeopathie, ademwerk, orthomoleculair, biofotonen, lichaamsgerichte therapie, haptonoom? Alles pakt vaak een stukje aan. En zo bouw je aan herstel. Soms is dat lang zoeken. Zeker als je erachter komt dat je veel lagen in je hebt met complextrauma waar je je nooit bewust van was. Jan Bommerez was voor mij dé man die mij van dit stuk bewust maakte. Dan de vraag, wélke therapieën helpen het best? Om de lagen in mezelf waar blokkades zitten bewust te maken hielp systemisch werk mij, en diverse lichaamsgerichte therapieën. Vermoeidheid en darm-onbalans snel oplossen, daar hielp bioenergietherapie geweldig bij. Alleen de oorzaak is voor mij trauma. En dit krijg je niet zomaar uit je systeem, maar je kunt je innerlijke wereld wel leren in rust te krijgen.
Eén van de beste therapeutische tools is wat mij betreft werken met delen. Je innerlijke wereld is een wereld met overleefdelen. Drie groepen: kinddelen, beschermdelen en je pure volwassendeel. Hoe meer je volwassen deel achter het stuur zit, en de kinddelen en beschermdelen achter in de bus, hoe meer rust. Dit is heel subtiel waar te nemen, en het is echt leren je bewust te worden hoe jouw innerlijke delen zich manifesteren.
Je vindt het zo normaal. Je bént gewoon zo voor je gevoel. Maar heel vaak is het een kinddeel waarin je zit. Je zenuwstelsel staat dan in hogere activatie. Een deel wat pleasend reageert. Een deel wat gezien wil worden en erkenning wil. Een deel wat angst heeft. Een deel wat controle wil houden. In deel wat overdenkt of piekert. Een deel wat droomt. De laatste zijn vormen van dissociatie, wat niet altijd zo gezien wordt binnen de GGZ.
Vaak heel subtiel. Dit zet je zenuwstelsel in een voortdurend actieve staat. De sympatische stand. Je komt te weinig in de parasympatische stand, de ruststand zodat je cellen kunnen herstellen en je weer energie opbouwt.
Het lastige is dat velen zo gewend zijn aan de actieve stand, dat ze dit totaal niet ervaren als stress of activatie. Zeker niet als je het compenseert met dopamine shots d.m.v. eten, muziek, media, verslavingen.
Maar je lijf herstelt zich niet. Je krijgt meer symptomen van je ziekte.
Het is echt niet makkelijk dit te doorbreken. Het gaat erom dat je de overleefdelen zoveel mogelijk in rust kan krijgen. In onze samenleving worden ze veel te veel geactiveerd als je alleen al dagelijks nieuws kijkt of tussen gestresste mensen leeft. Innerlijk werk houdt in dat je de gewonde kinddelen integreert, waardoor ze niet meer zo hard schreeuwen. Ze worden rustiger als je ze gaat zien, erkennen, voelen en de pijnherinnering die ze dragen (diepe angst/verlatenheid/eenzaamheid enz), en dat je de emotionele lading kan toelaten in een therapeutische setting. Dit is vaak een heel proces. De diepste therapie die ik tot nu toe heb leren kennen en heb ervaren is PSIP (ik houd me 3,5 jaar bezig met wat er allemaal is aan therapieën). Ik heb nu 2 sessies ervaren en merk echt een shift in mijn hele zenuwstelsel. Er komt meer verzachting. Mijn innerlijke wereld is echt rustiger.
Ik heb ook gewerkt met primaire reflexen. Dit bracht bij mij niet een echte doorbraak. De kop werd er wat afgehaald. Ik had kunnen investeren in ademwerk bij een goede ademtherapeut. Dit voelde voor mij niet als de weg. Ik ben nu dankbaar dat ik bij Centrum Puur ben gekomen. De diepte waarin er daar gewerkt wordt én het leren afstemmen op het zenuwstelsel van de ander, is in mijn ogen een essentieel onderdeel in diep en veilig werken. Veel therapieën gaan toch te snel. Dan kom je niet bij de meest kwetsbare delen van jezelf. Hoewel je dat zeker ook wat kan brengen. Voor mij is het werk wat we te doen hebben bij toxische patronen en chronische klachten of ziektes vooral innerlijk werk. Iedereen heeft een innerlijke wereld met afgesplitste delen, die de krassen op de plaat hebben als gevolg van verstoorde hechting, overgeërfd trauma enz. Dus het speelt altijd een rol.
Er komt steeds meer aandacht voor het werken met delen.
De visie dat 'praten en pillen' de beste methode was binnen de GGZ won het van de visie om lichaamsgericht te kijken, psychotherapeutisch. De eerste kun je veel meer in een methode vastzetten. De psychotherapie werkt veel meer intuïtief. Het is een vak. Net als kunst, muziek. Dat is een gave wat je niet uit een boek leert. En dit past niet zo in het Westerse, waarin alles met protocollen 'beschermd' wordt. Ik zit op diverse koren waar goede dirigenten voorstaan. Ik zie veel overeenkomsten met lichaamsgericht therapeutisch werk. Het goed kunnen voelen, waarnemen en aansturen is heel belangrijk. Natuurlijk is er een basis van vaste regels. Maar het is heel veel creativiteit en intuïtie.
Dat is mijn ervaring bij de traumaopleiding van Centrum Puur. Sam heeft enorm veel kennis, maar de kracht zit in de bezieling en doordat Sam het zelf zo leeft wat ze onderwijst. En dat is voor iedere therapeut een proces. Ik denk dat we vakbekwame lichaamsgerichte therapeuten hard nodig hebben in de breedte van de geneeskunde.