Carl Jung (1875-1961) heeft enorm diepe inzichten gehad in de menselijke psyche. Ik meen nog te veel onontdekt en onbegrepen. Ik lees in een boekje van F. Kramer - De geschiedenis van de zorg voor geesteszieken (1980):
Jung zag het onbewuste, waar de verdrongen neigingen uit voortkomen, als een mystisch geheel dat collectief bestaat, dus wat alle mensen gemeen hebben. Conflicten tussen dit collectieve onbewuste en het ego, ofwel de bewuste persoonlijkheid, leiden tot stoornissen in het gevoelsleven. Jung komt ten slotte tot een metafysische en zeer abstract-filosofische opvattingen die moeilijk therapeutisch toe te passen zijn (Querido).
Dit is typisch een beschrijving vanuit een cultuur die sterk beredenerend en vanuit de linkerhersenhelft denkt. Het moet te begrijpen zijn met je verstand, beredeneerd kunnen worden, en zo kun je een model ontwikkelen om mensen met psychische ziektes behandelen vanuit een medisch wetenschappelijk model. Met Jung kun je dan niks. Maar tegelijk is het een feit dat lange tijd in de 20e eeuw psychische problemen in onze cultuur enorm misbegrepen werden. Iets tussen je oren in vandaag de dag voor de moderne mens nog steeds iets vaags. In mijn ogen heb je juist hierbij je rechterhersenhelft enorm nodig: het verbeeldend denkvermogen, en ook het voelend vermogen, een ontwikkelde intuïtie. Intuïtieve wetenschap. Dit kun je niet in een wetenschappelijk model zetten waarin je mensen een standaard behandelplan met bijbehorende medicatie behandelt. In mijn ogen is het een kunst, een gave, een creativiteit die je alleen kunt ontwikkelen als je je eigen innerlijk proces als behandelaar ondergaat. Niet uit een boekje leren, maar zelf ondergaan, ontdekken, voelen. Een vak wat je alleen leert door te doen. En zo ontwikkel je het vermogen om patiënten écht te kunnen helpen. In de diepte. Daar kan de wetenschap niks mee. Daarom wordt er vanuit de reguliere wetenschap ook gespeculeerd over bijvoorbeeld familieopstellingen – werkt het of is het bedrog, de Volkskrant besteedde hier aandacht aan in 2025. Dit is helemaal een gebied waar je met redeneren niet bij komt. Toch hoeft het niet vaag te zijn. Het gaat erom dat je in lagen, in dieptes, verbeeldend kan denken. En dit vermogen is ondergewaardeerd in de reguliere zorg. Daarom pleit ik voor een herwaardering voor dit vermogen binnen de zorgwereld. Want er kan veel meer opgelost worden als dit geïntegreerd wordt. Want als we 95% onbewust zijn, vol met programmeringen, waar trauma zit opgeslagen, alle onverwerkte emotionele ballast enz., dan is dat het meest interessante gebied om mee te gaan werken in een behandeling. En daar kom je alleen door voelen. Door een patiënt mee te nemen in hun eigen lijf. Niet door te denken, maar door te voelen, connecten met je gevoel. En de huidige methode is vooral praten een pillen. Je blijft dan vooral hangen in je bewuste (5% van ons potentieel). En met je bewuste kun je nooit op tegen je onbewuste. Op wilskracht (vanuit je mind) kun je je patronen wel willen veranderen, je depressie wel willen ombuigen, maar als je niet naar je onbewuste gaat, gaat voelen wat er aan pijn onder zit, dan kun je nooit op tegen de krachten vanuit je onbewuste. Dat zijn krachten van onverwerkte pijn, boosheid, angst verdriet, frustratie, alles wat ooit is onderdrukt, omdat het toen te groot was om te voelen. Maar vandaag mag het ruimte gaan krijgen. Als je ouder bent en volwassen, kun je met begeleiding deze pijnlagen gaan afpellen als een ui. Een grote berg vieze troep die je in je draagt, die je het liefst altijd blijft vermijden, waar je nooit naartoe wil. Dat in jou wat veilig zit weggestopt. Wat je misschien helemaal niet merkt of voelt. Het openbaart zich in hoe je getriggerd wordt. Elke overmatige reactie die niet past bij een huidige situatie, hoe je reageert op situaties, die vertellen interessante informatie over wat er in jouw onbewuste vast zit. Opgeslagen om later te verwerken, ruimte te geven. Met alleen praten kom je hier niet. Praten is slechts een opstapje om je lijf in te gaan. Je leert slechts omgaan met, en wordt nooit bevrijdt van die hoop. Dus een depressie behandelen met praten en pillen zorgt alleen voor leren omgaan met en lost niets op.
Bij de Oersterk podcast komen allerlei behandelaars e.d. aan het woord bij wie ik merk dat ze sterk vanuit hun rechterbrein kunnen denken. Zij hebben een sterk ontwikkeld rechterbrein, het vermogen om verbeeldend te denken, creatief, in diepere lagen, het gehele plaatje, intuïtief vermogen. Dit stuit tegen het collectief heersende denken, waarbij dit niet erkend wordt als professioneel en kundig. Een uiterste is de Vereniging tegen Kwakzalverij, waar in mijn ogen alleen mensen in zitten die heel sterk vanuit hun linkerbrein denken. Beredenerend, controlerend, lineair, belijnd, gekaderd, overzichtelijk, in hokjes, binnen de lijntjes, beschermend, bewakend. De balans is belangrijk om niet te vervallen in vage spiritualiteit. En daarin kun je doorslaan. Als er alleen bewaken is, vanuit een in de samenleving gevormd collectief denken, angst voor kwakzalvers, maar in de realiteit gaat het vaak over alle alternatieve therapeuten, dan wordt er heel veel koren met het kaf weggegooid. Er is geen denken meer in mogelijkheden, geen nieuwsgierigheid, geen openheid, maar een angstcultuur, waarin er helemaal geen aandacht is voor mensen die binnen de alternatieve geneeskunde effectief genezen worden. Wat ik gezien heb is dat je verhaal echt niet in een reguliere krant komt of andere erkende media. Als je echter gaat spitten binnen de alternatieve media, wordt er een heel andere wereld getoond waarin we leven, met enorme diversiteit aan visies en meningen. En enorm veel mensen die hersteld zijn kun je vinden. Maar in de reguliere media komen alleen mensen aan het woord (zwart-wit gezegd) die hun geld uitgaven aan kwakzalvers omdat ze zo naar genezing zochten, maar natuurlijk niet geholpen werden. En zo wordt dit verhaal collectief gebracht aan de bevolking en zijn mensen zo eigenlijk gehersenspoeld. Geprogrammeerd op: pas op voor waar je naar toe gaat om te genezen. En als dan een alternatieve praktijk beweert dat 93% van zijn patiënten geneest, is nauwelijks iemand daar nog ontvankelijk voor. Alleen mensen die ‘erin trappen’ gaan daar naartoe. Maar niemand vanuit de reguliere media is er die hier serieus gaat kijken en verslag van doen. Want dan word je op je vingers getikt door degenen die boven je staan. Het is één controlerend systeem geworden. Dat wat juist als bescherming bedoeld is, is een gevangenis geworden waar we in zitten. En dan hebben wij het over hersenspoeling onder de regering van Poetin en Netanyahu, maar dat we zelf net zo goed in deze impasse zitten dat zien we niet. En het gaat natuurlijk over een veel milder thema, hoewel mensen die ziek zijn ondertussen wel dagelijks enorm lijden. Ik weet zelf hoe het is om dagelijks met nauwelijks energie een dag door te moeten komen. En als er wel kennis is om te genezen, maar deze kennis niet erkend wordt, alleen het wetenschappelijk onderbouwde telt immers, dan is er sprake van verwaarlozing van eigen burgers. En de eis om wetenschappelijke onderbouwing voor medische behandelingen is begrijpelijk, maar het kost miljoenen euro en heel veel tijd. En wie heeft het geld? Vooral de grote bedrijven, de farmaceuten enz. Terwijl natuurlijke genezingspraktijken waar al eeuwen mee wordt gewerkt niet erkend worden. Theorieën die niet altijd helemaal kloppen, maar wel veel kern van waarheid in zit, en die ook resultaat hebben, zij het dat er vaak niet één ding ingezet dient te worden om iedereen te kunnen helpen maar meerdere interventies en dat het een lang proces is en geen Quick fix, maakt dat alternatieve behandelaren niet de kans krijgen het grote volk te overtuigen dat deze hoek van de genezing onmisbaar nodig is. Dat deze hoek juist samen in één ziekenhuis zou moeten kunnen zitten. Maar een ander probleem is dat dit zo veel geldt kost dat een overheid dit nooit kan vergoeden.
En zo zitten er nog veel meer kanten aan dit enorm complexe verhaal. Ik stip maar wat aan. Het is bijzonder dat er in 2025 uit onderzoeken bleek dat Long-Covid patiënten het vaakst noemen dat acupunctuur hen effectief vooruithielp. Hier zou toch een lichtje kunnen gaan branden bij iedereen en ons nieuwsgierig maken. Maar nee hoor. De focus blijft erop, dat er een medicijn zou moeten ontwikkeld worden die deze groep lijdenden zou moeten gaan helpen.
Reactie plaatsen
Reacties