Neurodivergent verwijst naar personen wier hersenen anders functioneren, leren en informatie verwerken dan de gemiddelde norm (neurotypisch). Het is een parapluterm voor aandoeningen zoals autisme, ADHD, dyslexie, dyspraxie en hoogbegaafdheid. Het is een natuurlijke variatie in het menselijk brein, geen ziekte of defect, waarbij unieke sterktes vaak centraal staan.
Bij mensen met wat men noemt neurodivergent brein (autisme, adhd, hsp) is er in mijn optiek vaak sprake van vroegkinderlijk trauma. In de zorgwereld staat dit nog wat in de kinderschoenen. Veel mensen met de diagnose autisme of ADHD vinden steun in die diagnose. Eindelijk erkenning, herkenning. Altijd al heb ik me anders gevoeld.
Maar vaak blijft men daarin hangen, alsof dat dan is wat ze zijn, en zo vinden ze hun weg in de maatschappij die niet is afgestemd op zulke mensen.
Wat nog te weinig wordt besproken, is dat er vaak veel meer mogelijk is als je ook kijkt naar wat voor gevolgschade er is. Staat het zenuwstelsel misschien chronisch afgesteld op gevaar? Is er misschien sprake van chronische bevriezing? De polyvagaal theorie is nog vrij onbekend. We kijken nog veel teveel naar het laatje gedrag, de onderste laag. We moeten naar de lade erboven kijken: waarom is dat gedrag daar…
Boeiend gesprek:
ZELFKENNIS – Door Fleur van Groningen (youtube)
Aflevering 1 (12-9-2025) met Séverine van de Voorde over hoogsensitiviteit, ADHD en hoogbegaafdheid:
Veel mensen hebben misdiagnoses. Severine van de Voorde noemt dat heel mooi pseudo-ADHD, pseudo-hsp en pseudo-autisme. Wat zit er onder die hooggevoeligheid? Een zenuwstelsel wat altijd aan staat? Wat nog steeds onverwerkte pijn uit de kindertijd draagt?
Het zenuwstelsel zit al van jongs af aan in een functionele freeze - chronisch in bevriezing. Vaak heeft iemand last van chronische overprikkeling omdat de lat in onze maatschappij hoog ligt voor deze groep mensen. Er speelt altijd een stukje aanleg mee, maar kennis over het zenuwstelsel is nog zo eenzijdig, complextrauma nog onderbelicht.
Ik deel de visie van Gabor Maté, die dit ook benadrukt. Hij gaat wel meer de kant op om alle diagnoses trauma te noemen. De discussie is dan, wat is genetisch, echt onveranderlijk, en wat is gevolgschade wat je kunt helen?
Het maakt in wezen niet veel uit, richt je op het gedeelte gevolgschade. Werk aan balans. Wat heeft jouw lijf nodig? Hoe kunt jij balans vinden in hoe jouw leven is. Wat past bij jou lijf. Wat in jou vraagt nog om gevoeld, doorvoeld te worden. Welke diep weggestopte pijn mag nog ontladen, ruimte krijgen? Dit is wat je kunt doen. En dit proces is een levensstijl. Gaat je hele leven door. Van tijd tot tijd dienen er zich nieuwe dingen aan die je mag aankijken. Er zit altijd nog meer onderdrukte energie in ons systeem, wat op een bepaald moment in ons leven zich uit in de vorm van een symptoom.
Vaak is er veel meer mogelijk als je lichaamsgericht gaat werken bij een ervaren therapeut die zelf ver genoeg is in kennis en ervaring. Het is een vak wat je alleen ervaringsgericht leert, en vooral zelf je eigen proces blijft ondergaan. Hoe dieper je zelf bent geweest, hoe dieper je de ander kunt helpen. Er is altijd meer mogelijk op dit gebied. Het is een investering die het dubbel waard is als je al zo lang loopt met chronische vermoeidheid, overprikkeling en allerlei soortgelijke klachten.
Zie ook Marcus Krielen:
Autisme, het gevolg van sress en trauma
https://youtu.be/FPUneC-Qy5o?si=lSxf2enQSKR2P1sm
Wijsdom podcast met Marcus Krielen:
https://youtu.be/S9OaeBTJD2I?si=-daFRTn6LhpnAzhN
Sandy Kremers #275 ADHD - Mijn visie
https://youtu.be/hOSAy7wAeQc?si=xYrsy38ncuVavs-N
Labelvrij leven - bevrijd van ADHD
Vilna van Betten vodcast 213
https://youtu.be/qktmRVT5tDM?si=YARx9Ab-7C_WcuWS
Reactie plaatsen
Reacties