De middelen gebruiken tot genezing – maar wat zijn de geneesmiddelen?

We zeggen wel als mensen ziek zijn: “We hebben wel onze verantwoordelijkheid: als we ziek zijn dienen we wel de middelen te gebruiken om te genezen”.

En we hebben in Nederland een geweldig zorgstelsel, er is zo veel kennis en kunde. Dat klopt. Als het gaat over acute gevallen, is er de meest briljante apparatuur om te opereren. Metingen te doen. Levensreddend.

Maar wat mij verbaast, als het om chronische ziektes gaat, dan lijkt het of onze geneeskunde juist minder kennis heeft. Het aantal mensen met chronische ziektes in Nederland blijft stijgen. Rond 2000 was het een kwart van de Nederlanders die een chronische ziekte had, nu heeft ruim de helft één of meerdere chronische aandoeningen. En dan heeft de zorgwereld niet veel meer te bieden dan een chemisch middel, niet om het zelfgenezend vermogen van het lichaam te helpen versterken, zoals voorheen met geneeskrachtige kruiden werd gedaan, en eeuwenoude traditionele methodes die werkten met frequenties, met ons bewustzijn, heel intuïtief, en wat binnen de wereld van de kwantumwetenschap steeds meer duiding krijgt. Wat de kwantumwetenschap aantoont, sluit aan bij wat traditionele volken allang wisten. In het Westen willen we alles met het hoofd, met ons beredenerend denkvermogen kunnen verklaren en zo controle hebben over wat er in de geneeskunde gebeurt. Die intentie is goed: veiligheid bieden voor patiënten. Maar wat mij betreft is dit zover doorgeschoten dat patiënten worden weggehouden van genezing. We dienen echt anders te kijken naar genezing, om veel meer te kunnen bieden aan patiënten met chronische ziektes.

Ik heb 3,5 jaar onderzoek gedaan, van alles geprobeerd en onderzocht, maar vooral beleefd en ondervonden. Herstel van ziekte vindt voor een groot deel plaats vanuit het kunnen verbinden met ons lijf, het loslaten van controle. Ons lichaam, onze geest en onze ziel is één samenwerkend geheel. En als het gaat om echte geneeskunde dienen deze drie altijd meegenomen te worden. Het lichaam wil zichzelf altijd genezen. Cellen vernieuwen zich voortdurend. En er kunnen verstoringen zijn, die dit blokkeren. Gifstoffen zijn er meer in onze voeding, en de voeding die we eten is niet altijd meer zo puur en natuurlijk. Maar dit stuk aanpakken is slechts het begin. Daarnaast is zonlicht veel belangrijker dan we denken. Voor onze hormonale balans, en kunstlicht verstoort dit. Vooral ’s morgens dien je ernaar te streven voordat je in kunstlicht komt, het liefst buiten in het licht te zijn. Daarnaast speelt bij iedereen het hele stuk van overtuigingen, onderdrukte emoties en trauma (krassen op de plaat uit de kindertijd, alles rondom emotionele hechting). We hebben in onze cultuur een enorme onbalans gecreëerd, die zorgt dat we teveel in ons hoofd zitten, en de signalen van ons lijf niet meer begrijpen, niet meer verstaan. Laat staan dat we ernaartoe gaan en in een diep innerlijk gevoel van onderdrukte oude pijn duiken, dit doorvoelen en ontladen. Energetische blokkades zijn niet vaag. Dit is wat traditionele volken allang wisten. Ons lichaam heeft ook een enorme wijsheid, en er dient weer meer balans te komen tussen onze innerlijke, intuïtieve wijsheid en onze denkkennis vanuit onze hersenen. Ons buikbrein bevat vijf keer zoveel neuronen als onze hersenen.

We zijn in onze samenleving is teveel geprogrammeerd vanuit de controle-wetenschap: “Het is niet bewezen, het is kwakzalverij” – ik kan hier zó moe van worden. Het heeft vele zieken immuun gemaakt om nieuwsgierig te zijn en breed te blijven kijken. Er mag echt een omslag komen. Ja, dit gaat nog traag en langzaam. Steeds meer mensen zijn hiermee bezig, maar het bereikt nog niet de grote massa. Het is opvallend dat vooral de reguliere media een grote rol speelt in beeldvorming over ziekte en genezing, en dat de beeldvorming heel eenzijdig is, en er niks wordt gedeeld over genezen door de Mind-Body methode. Mensen die genezen binnen de alternatieve geneeskunde krijgen geen podium. Het valt binnen het hokje “Het is placebo of geluk hebben”. Maar als inspiratie of nieuwsgierig zijn? Hier is geen ruimte voor. Eerder: pas op, laat je er niet mee in. Verspil je geld niet aan vage onbewezen therapieën. Ik heb drie jaar lang een abonnement gehad op DPG media en kon zo alle artikelen volgen van Trouw, Volkskrant en AD, en wat ze schrijven over ziekte en geneeskunde. Het is strikt binnen de lijntjes. Terwijl je soms tussen de regels door wel kunt lezen dat er meer is. Maar het mag niet gezegd worden. Bijvoorbeeld het nieuwsbericht in 2025 dat de meeste mensen die hersteld zijn van long-covid zeggen dat ze het meest baat hadden bij acupunctuur. Als je je breder oriënteert is dit logisch. De meeste wetenschappelijke onderzoeken die aantonen dat acupunctuur goed werkt zijn in het Chinees en in het Duits. Als je de bronnen ter verdieping op mijn website onderzoekt, kom je het allemaal tegen. Het is de geneeskunde die zó aanvult wat de reguliere artsen niet geleerd hebben. Zij leerden vooral hoe je ziektes en klachten kunt bestrijden met een farmaceutisch middel. Er is geen enkele ruimte om verder te kijken. Wat leert een ziekte ons? Wat vertelt het ons? Is het iets in mij wat aandacht vraagt, wat doorvoeld mag worden? Diep weggestopte emoties die vragen om ontlading, om ruimte, om erkenning, om eindelijk bevrijding? Zodat het lichaam zichzelf weer kan herstellen, zonder energetisch blokkades en innerlijke weerstanden, die zorgen dat er voortdurend spanning in het lijf zit. Dit is wel de weg naar herstel voor ziektes waar artsen geen raad mee weten, waar de ‘wetenschap’ nog niks voor weet. Ja, het is maar net hoe je wetenschappelijk kijkt. En er zijn in de wetenschapswereld veel meer verschillen, maar alleen degenen die binnen het gewenste lijntje kleuren, die resultaten komen naar buiten. En dat is medicijngericht. Een farmaceutisch middel. Maar dit geneest niet, het onderdrukt. En helaas is dit wel het oude stigma waar de landelijke patiëntenverenigingen C-support en MECVS-Nederland zich op richten. Ik zou wel wensen dat Stichting Emovere veel meer op de voorgrond komt in de aandacht.

Er is zoveel meer mogelijk, en dat heb ik op mijn site verzameld, zodat mensen zich kunnen verdiepen in wat ons niet wordt geleerd.

https://www.verbondenlerenleven.nl/bronnen-en-luistertips-ter-verdieping

Het vraagt echt om oude overtuigingen los te durven laten en nieuwsgierig te zijn.

En ik wil wel een tip meegeven in je zoektocht. Stop met hard werken. Met allerlei therapieën proberen om de ziekte weg te krijgen, of juist met de overtuiging dat je een ziekte hebt waar niks aan te doen is. Stop daarmee. En dat gaat niet vanzelf. Maar oefen dagelijks met omarmen van wat is. Voel je lijf. Vertraag. Leer luisteren naar je innerlijk. Wat ervaar je in je lijf. Sta stil. En blijf aanwezig bij wat er op dat moment gevoeld wordt. Probeer het uit te houden bij wat je voelt, zonder er iets mee te doen. En dit is al moeilijk genoeg. Want je zult zien, je wil weg bewegen, afleiding zoeken. Hoe moeilijk is het om aanwezig te blijven bij wat je in je lijf voelt. In de ruimte waar je zit te blijven, zonder te dissociëren.

Hoe ik ook nu in oude patronen terug kan vallen (oude programma’s), maar nu weet ik hoe ik kan herstellen

Ik was in juli drie dagen flink ziek geworden. Het begon in mijn darmen en trok door naar mijn tandvlees, wat ontstoken was, en opgezwollen lymfeklieren. Ik luisterde naar een uitleg door Mies Kloos over hoe de biologische natuurwetten werken. Het helpt enorm in het genezingsproces als je dit begrijpt. Maar heel veel herhaling is nodig, om het ook echt te kunnen leven. Onze onbewuste programmeringen zijn zo sterk, dat we het nog zo goed kunnen weten en begrijpen, maar ons lichaam volgt oude programmeringen. Het is een oefenen in overgave. In vertrouwen in het lichaam. In het verbinden met de plek in ons lijf. Wat zit nog in gevecht? Ga ernaartoe, voel en doorvoel de emotie die gevoeld wil worden, laat de pijn er helemaal zijn, geef het ruimte en ontspan. Daarnaast gebruik ik de biofotonenlamp die ook enorm ondersteunt in het herstelproces.

Ik voelde ook duidelijk het thematische van mijn ziekte. Ik heb de lichaamsgerichte traumaopleiding afgerond, wat een heel diep proces is. Ik ben mijn praktijk aan het opstarten. Er loopt van alles innerlijk vast, oude pijn, diepe kernwonden vanuit mijn babytijd, waar heel veel lading zit. Dit kan bij iedereen spelen met chronische problematiek, zoals een neurodivergent, hoogsensitief brein, een diagnose uit de DSM-5, of als je kampt met chronische ziektes. We dragen dit onbewust mee. Mijn kernverwonding gaat over bestaansrecht ervaren in het leven. Het niet erkend zijn van deze hoek van de geneeskunde raakt mij diep, en dat is voor mij een heel proces. Ik voel het als missie om dit te verspreiden, maar mijn eigen kleine kinddelen mogen op hun eigen tempo meebewegen. Ik heb hen zelf te verzorgen en steeds weer te laten weten dat het veilig is. Als ik daaraan voorbij ga, negeer ik een deel van mezelf.

Bij mij is het in zoveel sessies boven gekomen, dat er heel veel lading op zit op de tijd rondom mijn geboorte. Dit vraagt om integratie van delen van mezelf die toen chronisch in dissociatie zijn gegaan, zijn afgesplitst van mezelf. Steeds weer erkenning geven aan die delen door op gevoelsniveau ermee te verbinden. Laten voelen dat ik ze zie. Ook al kan ik ze nog niet zo goed bereiken. Dat is een levenslang proces.

Alles bij elkaar was het dus zoveel, dat ik ziek werd. Het stroomt nog niet. Eerst heb ik dan zelf nog thema’s aan te kijken. Ik bleef na die drie dagen nog weken niet fit. Ik bleef hangen in een oud programma: dat is dat mijn lijf het liefst weg wil bewegen van het leven, uit overleving. Een innerlijk overlevingsmechanisme: als ik in dit patroon stap is het veilig. Dus mijn lichaam gaat op overlevingsstand. Ik had nog veel prikkelende, onrustige darmen. Ik voelde me niet fit.

Dus ik bleef drie weken hangen in patronen die vergelijkbaar zijn met wat je chronische vermoeidheid kunt noemen of long-covid. En hoe kom je hier uit? Nu weet ik hoe ik het aan moet pakken. Die innerlijke overgave. Mijn lichaam steeds oefenen in vertrouwen, door ook steeds te voelen: ik zit in genezing i.p.v. ik ben ziek. Mijn cellen werken zo hard voor mij. Ik besloot gisteren weer een keer naar bioenergietherapie in Etten-Leur te gaan voor een extra boost, en ik merk nu na een dag al verbetering. Mooi dat ik gelijk de nieuwe methode kon ervaren, zie video: https://youtu.be/okNQAgC8mTg?si=fvKUpBTb-zTSaJL1

Ik dacht eerst aan darmonderzoek of orthomoleculair, maar toen ik Mies Kloos luisterde wist ik: nee, mijn lichaam kan het zelf. Al heb ik tekorten, al heb ik gifstoffen of parasieten in mijn darmflora, mijn lichaam kan het zelf. Al zou ik vitamine of mineralen tekort hebben, komt dat meestal omdat mijn darmen niet in balans zijn en het niet goed kunnen opnemen. Ik eet zo gezond en puur mogelijk. Chronische stress door onderliggend jeugdtrauma zorgt chronisch voor te hoge activatie van het zenuwstelsel. Dus ik heb mijn lichaam steeds te oefenen in die overgave, om meer in de ruststand te komen. En zo herstel ik. Ik geef me over, en ik laat mijn lichaam voor mij werken in plaats dat mijn lichaam voor mij zou moeten werken. Ik volg, mijn lichaam weet het. Het is oefenen in zijn met wat er is in het nu, zonder weerstand, zonder iets ermee te willen doen. En als je nog verder oefent in vertrouwen, kun je in een toestand komen waarin het volop begint te stromen in je lijf, waarin je je kracht weer voelt, de stroom komt weer op gang. Als je hiermee werkt ga je steeds meer begrijpen wat de chinezen met de leer van de chakra’s bedoeld hebben. Hierin zit zoveel kennis, die wij in het Westen nog niet snappen. Het stroomt. Het is energie waardoor we leven. Wij zijn energie. Elke cel communiceert door energie. Niet alleen in ons lijf, maar ook erbuiten. Het hele universum is een energetisch veld, boven de materie. Dit is een grote stap voor ons huidige wereldbeeld, waarin we nog blijven vastzitten in de materie. En dat is een gemis in de geneeskunde, in goede zorg voor mensen die lijden aan kwalen waar de huidige geneeskunde geen raad mee weet, maar waar wel heel veel kennis van is als je verder kijkt, en er veel meer mogelijk is.

Literatuurtips:

Gabor Maté – De mythe van het normaal

Gabor Maté – Wanneer het lichaam nee zegt

Alan Gordon – Pijn op z’n retour (2025)

Saskia de Bruin – Solk (2020)

Saskia de Bruin – Weg van de pijn (2018)

David Barker – Mindbody werkboek (2024)

John E. Sarno – De mind-body connectie (2025)

Dr. Sarno (1923-2017) is de grondlegger van TMS (Tension Myoneural Syndrome of bodymindsyndroom (BMS), later verder uitgewerkt door dr. Schubiner. Stichting Emovere is de kennisbron van deze methodes.